Choroba bostońska - objawy i leczenie

    Łuszczyca jest jedną z najczęściej występujących chorób skóry. Jak ją rozpoznać? Jak wygląda leczenie łuszczycy? Sprawdzamy!

    Łuszczyca – co to takiego?

    Łuszczyca jest przewlekłą i zapalną chorobą skóry, ale nie zakaźną. Łuszczyca charakteryzuje się  specyficznymi zmianami chorobowymi na skórze, które występują jako skutek nieprawidłowego oraz nadmiernego rogowacenia naskórka. Zmiany skórne i chorych są często widoczne, a schorzenie najczęściej atakuje takiej miejsca jak łokcie, kolana, czy owłosioną skórę głowy.

    Pomimo tego, że na łuszczycę ludzie chorują już od bardzo dawna, to nadal nie wyjaśniono, skąd bierze się ta choroba. Za najczęstszy czynnik powodujący schorzenie podaje się  uwarunkowania genetyczne. Łuszczyca może jednak mieć też podłoże immunologiczne oraz środowiskowe. Nie bez znaczenia pozostają infekcje przebyte  w przeszłości, urazy, stres, czy stosowana farmakoterapia.

    Łuszczyca – objawy

    W przypadku łuszczycy zwykłej podstawowym objawem są zmiany skórne w formie wykwitów. Swoim wyglądem przypominają zwykle czerwonobrunatne plamy pokryte białoszarą łuską. Zmianom skórnym może współtowarzyszyć zaczerwienienie, pieczenie oraz świąd. Czasami też skóra zaczyna pękać i krwawić, jak również pojawiają się dolegliwości bólowe.

    Zmiany te spowodowane są zaburzeniem procesu regeneracji naskórka. U zdrowej osoby proces ten zwykle trwa około miesiąca, u chorych zdecydowanie krócej i trwa zwykle do 4 dni. Pojawienie się łuski jest efektem za szybkiego nawarstwiania się naskórka na powierzchni skóry. Zmiany skórne najczęściej można zauważyć na twarzy, łokciach, plecach, dłoniach oraz na paznokciach stóp i dłoni, kolanach oraz na stopach.

    Czasami pierwszym miejscem występowania zmian bywa owłosiona skóra głowy (łuszczyca skóry głowy). Początkowo łuszczenie bywa mylone z łupieżem, później zmiany zwykle obejmują całą skórę głowy. W tym miejscu warto jednak wspomnieć, że pomimo ciągłego złuszczania skóry i występowania stanu zapalnego, włosy nie wypadają. Łuskowate zmiany dobrze są odgraniczone od zdrowej skóry. Przy próbie ich zdrapania, można spotkać się, z tym że łuski odpadają, tworząc płatki.

    Inną, również charakterystycznym symptomem dla tej przypadłości jest tzw. objaw Auspitza. Polega on na tym, że po zeskrobaniu łuski, pojawiają się kropelki krwi. Jest to efekt uszkodzenia naczynek podskórnych. Zmiany skórne mogą mieć charakter pojedynczych, grudkowatych zmian i świadczyć o obecności łuszczycy drobnogrudkowej lub kropelkowej.

    Najczęściej ta postać łuszczycy występuje u dzieci i objawia się zazwyczaj po 2-3 tygodniach od przebyciu paciorkowcowego zakażenia gardła lub migdałków. Spotkać się również można z przypadkami, gdzie zmiany są o wiele bardziej rozległe, wykwity zlewają się wtedy ze sobą i kształtem przypominają mapę – w takich przypadkach mówi się o łuszczycy geograficznej.

    Spotkać można również łuszczycę krostkową, która daje zupełnie inne symptomy niż łuszczyca zwykła. Przede wszystkim, zamiast łusek w szarej barwie spotkać można  ropne krosty, które potrafią zająć nawet całą powierzchnię ciała. Zwykle towarzyszy im stan zapalny i przesuszona skóra. Niestety ta postać łuszczycy bywa bardzo ciężko, często współtowarzyszy jej zły stan ogólny chorego.

    Również poważną formą tego schorzenia jest łuszczyca stawów. Jest to schorzenie reumatoidalne, które powoduje przewlekłe zapalenia stawów i przylegających do nich struktur. Ta postać łuszczycy najczęściej obejmuje policzki, jak również stawy krzyżowo-biodrowe, stawy nadgarstkowe i stawy skokowe. Charakterystyczne dla niej symptomy to ból, sztywność oraz ograniczenie ruchomości stawów. W trudniejszych przypadkach może nawet prowadzić do  trwałego kalectwa.

    Łuszczyca – leczenie

    Ze względu na uwarunkowanie genetyczne, łuszczyca pozostaje chorobą nieuleczalną, która zwykle miewa okresy zaostrzeń i remisji. Można jednak łagodzić objawy choroby i takich sytuacjach lekarz może zalecić leczenie zewnętrzne, ogólne lub fototerapię.

    Leczenie zewnętrze sprawdza się u większości chorych, u których zmiany obejmują niewielką część ciała (do 25 %). Celem tego rodzaju leczenia jest  usunięcie łuski i doprowadzenie do remisji zmian skórnych. Aby osiągnąć optymalne efekty i usnąć łuski, lekarz zazwyczaj zaleca stosowanie maści, kremów lub balsamów z kwasem salicylowym lub mocznikiem. Stosować je należy do trzech dni.

    Następnie lekarz może zalecić wprowadzenie preparatów, które będą zapobiegać nadmiernej proliferacji naskórka, np. z cygnoliną lub dziegciem. Czasami lekarz może zalecić też kortykosteroidy miejscowe oraz pochodne witaminy D. Dla tego typu leczenia kluczowe znaczenie ma regularność oraz ścisłe stosowanie zaleceń lekarskich. Leczenie zewnętrzne sprawdza się przede wszystkim w leczeniu łuszczycy skóry ciała, w tym owłosionej skóry głowy.

    Leczenie ogólne zazwyczaj zalecane jest wtedy, zmiany łuszczycowe zajęły powyżej 25% powierzchni ciała, jak również wtedy, gdy leczenie miejscowe nie przynosi żadnych efektów. W takich przypadkach lekarz zwykle zaleca przyjmowanie leków immunosupresyjnych.

    Pomocniczo lekarz może zalecić stosowanie fototerapii, w której wykorzystuje się promieniowanie UVA i UVB.


    Strona ma charakter edukacyjny, nie stanowi i nie zastępuje porady lekarskiej. Redakcja serwisu dokłada wszelkich starań, aby informacje w nim zawarte były poprawne merytorycznie, jednakże decyzja dotycząca leczenia należy do lekarza. Redakcja serwisu nie ponosi odpowiedzialności wynikającej z zastosowania informacji zamieszczonych na stronach serwisu.

    konsultacja lekarska