Kiła - objawy i leczenie

    O kile mówi się, ilekroć poruszany jest temat chorób przenoszonych drogą płciową. Czym dokładnie jest? Jak ją rozpoznać i jak leczyć? Sprawdzamy!

    Czym jest kiła?

    Kiła zwana także syfilisem zaliczana jest do układowych chorób zakaźnych, które przenoszone są drogą płciową. Za jej powstanie odpowiada bakteria – krętek blady przenikający do organizmu przez uszkodzoną skórę lub nieuszkodzone błony śluzowe.

    Krętek następnie namnaża się w miejscu zakażenia i roznosi po ciele wraz z krwią i limfą. Kiłą można zarazić się bezpośrednio poprzez kontakt z zakażoną osobą – jej wydzielinami z owrzodzenia czy krwi podczas stosunków seksualnych, ale także podczas pocałunku. Co ważne, w fazie kiły wczesnej można zarazić się także wtedy, gdy nie ma zmian na skórze.

    Objawy kiły

    Kiła objawia się w dość charakterystyczny sposób, a poszczególne symptomy zależą od typu schorzenia. W przypadku kiły nabytej mówi się o tzw. objawach pierwotnych. Zauważyć je można po około 3-4 tygodniach od chwili zakażenia. Wtedy pojawia się grudka na skórze w okolicach wniknięcia bakterii krętka bladego, która z czasem zaczyna się zmieniać we wrzód twardy.  Zmiana jest dość charakterystyczna.

    Zwykle pojedyncza, płaska i twarda, w kształcie koła lub owalu. Jej średnica może mieć kilka milimetrów. Zmianę możemy zaobserwować w różnych partiach ciała: na stopach, dłoniach, języku lub w obrębie narządów płciowych (zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet). Na stopach obserwuje się czerwono-brązową wysypkę na podeszwie stopy.

    Wysypka ta obejmuje bardzo często także dłonie. W przypadku języka, zmiany można zauważyć na wargach, podniebieniu, na wewnętrznej części policzków, jak również na gardle czy języku. Objawem współtowarzyszącym są także powiększone węzły chłonne.

    Zmiana pierwotna zwykle utrzymuje się przez ok. 2-6 tygodni i ustępuje samoistnie. Ponieważ jest bezbolesna, możemy też jej nawet nie zauważyć. Drugi etap kiły rozpoczyna się po 9-15 tygodniach od zakażenia,. Wówczas na skórze i błonach śluzowych (zwykle stopach, rękach, głowie) pojawia się nieswędząca wysypka w postaci plamek.

    W niektórych przypadkach wysypka ma postać grudkową. Zmiany mają zwykle wielkość od 5 do 10 mm i są koloru różowego lub bladoczerwonego. Dodatkowo, w miejscach, gdzie się zwykle pocimy, mogą powstawać szarobiałe  wilgotne zmiany zwane kłykcinami płaskimi, które co ważne, są zakaźne. W przypadku kobiet można je zaobserwować pod piersiami, w okolicach sromu, jak również na wewnętrznej powierzchni ud oraz w okolicach odbytu. Z kolei u panów zmiany pojawiają się w okolicy odbytu i worka mosznowego, jak również na  wewnętrznej powierzchni ud i w okolicach odbytu. Symptomami współtowarzyszącymi mogą być powiększone węzły chłonne, gorączka, ból gardła, jak również brak apetyty.

    Bardzo często osoby chore zaczynają tracić na wadze, ale nie tylko, gdyż może wystąpić również podrażnienie, czy zapalenie opon mózgowych. Jeśli na tym etapie kiły nie rozpocznie się leczenia, wówczas przechodzi ona w postać późną, często  utajoną. Faza ta może trwać nawet do 30 lat od momentu, w której zostaliśmy zarażeni. Niestety nieleczona może doprowadzić do śmierci.

    Leczenie kiły

    Leczenie kiły może przybrać różną postać, a będzie ono uzależnione od postaci choroby. Dlatego w pierwszej kolejności lekarz zwykle przeprowadza dokładną diagnostykę i zleca odpowiednie badania. Zakres badań również zależy od stadium choroby.

    W kile pierwszego i drugiego okresu, jak również w kile wrodzonej wczesnej wykonuje się wymaz, zwany tez preparatem bezpośrednim. Badanie polega na przygotowaniu preparatu, w którym znajduje się pobrana ze zmiany pierwotnej wydzielina, jak również preparat z węzłów chłonnym.

    Dodatkowo, w diagnostyce kiły bardzo pomocne okazują się badania serologiczne, gdzie określa się odczyny niekrętkowe lub odczyny krętkowe. Odczyn niekrętkowy (zwany także odczynem kłaczkującym) jest badaniem, które pozwala na wykrycie przeciwciał przeciwlipidowych klasy IgG oraz IgM wytwarzanych w odpowiedzi na lipidy krętka. Odczyn krętkowy to badanie na wykrycie antygenów dla komórek krętków, zarówno tych żywych, jak i utrwalonych, oraz krętków, które zostały już rozbite przy pomocy ultradźwięków.

    Po odpowiednio postawionej diagnozie i określeniu postaci choroby, lekarz dopasowuje odpowiednią terapię. W leczeniu kiły największą skuteczność daje penicylina. Z reguły lekarz zaleca ją w dużych dawkach, a celem terapii jest, by stężenie penicyliny w surowicy krwi osiągnęło taki poziom, który pozwoli na zniszczenie krętka w organizmie. W przypadkach, gdy mamy do czynienia z kiłą układu nerwowego, wówczas odpowiednie stężenie penicyliny powinno być osiągnięte też w płynie mózgowo-rdzeniowym.

    Przy kile pierwszorzędowej, drugorzędowej, jak również przy kile wczesnej, później utajonej oraz  kile późnej objawowej stosowana jest także tetracyklina, erytromycyna oraz doksycylina. Wymienione substancje lekarz dobiera indywidualnie do pacjentów. Podobnie jest w przypadku dawkowania, to, jaką ilość leku zaleci specjalista, zależy do rodzaju kiły. Czas leczenia może trwać od 14 do 30 dni.


    Strona ma charakter edukacyjny, nie stanowi i nie zastępuje porady lekarskiej. Redakcja serwisu dokłada wszelkich starań, aby informacje w nim zawarte były poprawne merytorycznie, jednakże decyzja dotycząca leczenia należy do lekarza. Redakcja serwisu nie ponosi odpowiedzialności wynikającej z zastosowania informacji zamieszczonych na stronach serwisu.

    internetowy lekarz